അടിമ

 

ശത്രുവിനെ  ശത്രുവായിത്തന്നെ 

നിലനിർത്തുക  എന്നത് 

എത്ര  ശ്രമകരമായ  ജോലിയാണ്

 .

നിന്നെക്കുറിച്ചു  ചിന്തിക്കാതെ 

എൻറെ  ഒരുനിമിഷവും 

കൊഴിഞ്ഞു  പോകില്ലെന്നൊരു 

വാഗ്ദാനമാണത് .

നിൻറെ  ഉയർച്ച താഴ്ചകൾ 

എന്നോളം 

മറ്റൊരു  ഹൃദയവും 

തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നൊരു 

കരുതലാണത് .

 

അകന്നിരുന്നിട്ടും 

നമ്മളെത്രമാത്രം 

അടുത്തിരിക്കുന്നുവെന്നൊരു 

ഭ്രമപ്പെടുത്തലാണത് .

 

നിന്റെ  നോട്ടങ്ങളിൽ 

എൻറെ  സ്വാത ന്ത്ര്യത്തെ 

കുരുക്കിയിട്ടല്ലോ  എന്നൊരു  

കീഴ്പ്പെടലാണത് .

 

ശത്രുവിനെ  ശത്രുവായിത്തന്നെ 

നിലനിർത്തുക  എന്നത് 

എത്ര  മൂഡമായ  തീരുമാനമാണ് 

 

ശത്രുവിനെ  സുഹൃത്താക്കുവോളം 

നമ്മളാ  ശത്രുവിന്റെ 

വെറും 

അടിമ  മാത്രമാണ്

 ഷോളയൂർ  കാഴ്ച്ചകൾ                   

പുറത്താക്കപ്പെട്ട  പെണ്ണുങ്ങളും 

പുറത്താക്കപ്പെട്ട  ആണുങ്ങളും 

പുറത്താക്കപ്പെട്ട  കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ  സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് 

ചിറകു  തുന്നുന്നു .

പഴുത്ത  ഞാവൽ കാലത്തിലൂടെ 

ആകാശത്തേക്കവർ  

വലിഞ്ഞു  കയറുന്നു .

വെളുത്ത  മേഘക്കെട്ടുകൾക്ക് 

നീലഛായം  പൂശുന്നു .

സൂര്യനെ കുന്നിൻ  ചെരുവിൽ 

പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു .

കാറ്റിനെ  കാറ്റാടിയന്ത്രത്തിൽ  തളയ്ക്കുന്നു .

നിലാവിൽ  കുതിർന്ന്   ഗുൽമോഹർ പെയ്ത വഴിയിലൂടെ  

പെണ്ണുങ്ങൾ  പുലർന്നു  തുടങ്ങുന്നു .

കോടപുതച്ച  ഓർമ്മകളെ 

 ചുടുചായയിൽ  മുക്കി 

ഉണക്കാനിടുന്നു .

കാടിന്റെ  വാർത്തകളെ  കീശയിലാക്കി 

നടപ്പ്  തുടരുന്നു .

കാടോളം  വളരണം  നമ്മളെന്ന് 

ആവർത്തിക്കുന്നു .

താഴ്വാരത്തിനു  മുഖംതിരിഞ്ഞൊരു 

വെളുത്ത വീട് 

വീടിനു  കാവലിരിക്കുന്ന  

രണ്ട് വെളുത്ത   പട്ടിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ .

എത്ര കുരച്ചിട്ടും  ആരേയും  ഭയപ്പെടുത്താനാവാതെ 

ചങ്ങലകൾ .

തുടുത്ത  മാമ്പഴങ്ങൾക്ക്  കാവലിരിക്കുന്നു 

നരച്ച   താടിക്കാരൻ .

പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ  ചങ്ങലകൾക്ക്  പകരം 

നേർത്ത  പുഞ്ചിരി .

കയ്യിൽ  ഊന്നുവടി 

തോളിൽ  മുഷിഞ്ഞ  പുതപ്പ് 

എങ്കേ .............കണ്ണട ?

ഏലമലക്കാട്ടിലെ  പെൺകുട്ടി 

പെറ്റ  പുലിയെ  ഉമ്മവച്ചിട്ടുണ്ടത്രെ  ;

എനാത് ?...............എനാത് ?

കണ്ണുകളിൽ  കുമ്മിയാടുന്നു ...ആശ്ചര്യം 

കേൾവികളിൽ  ചോരയൂറ്റുന്ന  അട്ടകൾ .

കാടിനെ   .......നാടറിയട്ടെ 

നാടിനെ ........കാടുണർത്തട്ടെ 

 ഉടയോർ 

പതിവു  തെറ്റുന്നു  നമ്മളിന്നറിയാതെ 

പലതു മങ്ങനെ  മൂളി  നടക്കുന്നു 

പല വഴിക്കു  പിരിയുന്നു  നേരുകൾ 

പറയുവാനുണ്ടൊരിത്തിരി  പോരുകൾ 

നിമിഷ നേരങ്ങൾ  ചടുല  വേഗങ്ങൾ 

ഉടലു  വെന്തുള്ള മുരുകും  യാത്രകൾ 

ഹൃദയ മാഴത്തിൽ  പിഴുതെടുത്തിട്ട് 

കടലു പോലതിൽ  തിരകൾ  പായിച്ച് 

തുഴയുമാഴങ്ങൾ  അതിരുവെട്ടിച്ച്‍ 

ഒടുവിൽ  സൂര്യൻറെ  ഇരുളു മോന്തീട്ട് 

എവിടെ  ഭൂമി  കറങ്ങുന്നതില്ലയോ 

എവിടെ  സൂര്യൻ  ഉദിക്കുന്നതില്ലയോ 

എവിടെ  മാനം  ചിറകുകളില്ലയോ 

എവിടെ  വായു  മിടിക്കുന്നതില്ലയോ 

അടവു  മാറ്റി  പയറ്റുന്നു  തന്ത്രങ്ങൾ 

അനുഭവത്താൽ  പഠിക്കാത്ത  പാo ങ്ങൾ 

ഉശിരാൽ  വീശുന്ന  ചോദ്യങ്ങളിൽ  ചോര 

ഉറവയായ്  നൃത്തമാടുന്ന  വേദികൾ 

നിഴലുമാറും  വെയിൽ  നിറഞ്ഞാടും 

കുളിരുമാറും  കുരുവികൾ  നീറും 

ഉലകമെന്റേത്   മാത്രമെന്നോതാൻ 

ഉടയോർ  നമ്മളങ്ങില്ലാതെയാവും 

 മാലിന്യം 

എന്റേത് 

നിന്റേതെന്നുറക്കെ 

പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു 

മഹാ  മനസ്കർ 

 ചോദ്യ  ചിഹ്നം 

കാൽതൊട്ടു വന്ദിച്ചു 

തലഉയർത്തിയെന്നു  

തോന്നിപ്പിച്ച്  

വാലായി  വീണ്ടും 

തുടരുന്നു 

ചോദ്യങ്ങൾ 

 ഗൗളീ മയം   

മുറിച്ചു  കളഞ്ഞ   വാലാണ് 

പിടഞ്ഞത് .

മരിച്ചു  പോയെന്നു 

തെറ്റിദ്ധരിച്ചത് 

നിങ്ങളാണ്  

 അധികാരം 

ക്ലോക്ക് 

തൻ്റെ  ബലിഷ്‌ഠമായ  കാലുകൾ 

ഉച്ചത്തിൽ  ചവിട്ടി 

എൻറെ  ഉറക്കമില്ലാത്ത  രാത്രിയുടെ 

നെഞ്ചത്ത് 

 രക്തസാക്ഷികൾ 

പ്രാർഥനകൾക്ക് 

വെളിയിൽ 

കുടിവെള്ളം  കിട്ടാതെ 

മരിച്ചുവീഴുന്ന 

അമ്മമാർ .

ത്യാഗം 

ഒരു വാക്കിനുള്ളിൽ 

ഇത്ര വലിയ  ചതിക്കുഴികൾ 

ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് 

ആരുടെയെങ്കിലും 

ശ്രദ്ധയിൽ 

പെട്ടിട്ടുണ്ടോ 

കാലിൽ  കൊണ്ട  മുള്ളുകളെ 

ചോരകോർത്ത് വസന്തമാക്കുന്ന 

ഇന്ദ്രജാലങ്ങളെ 

ആഴ്ന്നുപോയ  മൗനങ്ങളിൽ 

കണ്ണാടിനോക്കി 

മിനുക്കിയെടുക്കുന്ന 

തന്ത്രശീലങ്ങളെ.

 

ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ സർപ്പത്തെ 

താലിയാക്കി 

മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്ന 

വിഷലിഖിതങ്ങളെ 

കേൾക്കുമ്പോഴേ 

കാർക്കിച്ചു  തുപ്പാൻ  തോന്നുന്നു 

ത്യാഗമെന്ന  വാക്കിലെ 

ചതിക്കുഴികളിലേക്ക് 

നീതി 

കണ്ണ് മൂടിക്കെട്ടിയതായിരുന്നില്ല 

വിഴുങ്ങപ്പെട്ടതായിരുന്നു 

പലരാലും 

പലതിനാലും 

പലപ്പോഴും   

മൂർച്ചയുള്ള  മനുഷ്യർ 

മരങ്ങളെ ,
മലകളെ,
പൂക്കളെ,
പുഴകളെ,
വെയിലിനെ,
മഴയെ
മഞ്ഞുരുക്കങ്ങളെ
കീറിമുറിച്ചൊരു ട്രെയിൻ
യാത്ര തുടരുന്നു .


ട്രെയിനിൽ
നിറയെ
മൂർച്ചയുള്ള മനുഷ്യർ


കണ്മുനകൾ
കൂർപ്പിച്ചു
കൂർപ്പിച്ചു
കവിതയാകുന്നു