മധുരം പേറുന്നവൻ . 

അയാളുടെ  കണ്ണുകൾക്ക് 

കാട്ടുതേനിൻറെ 

കത്തലാണ് 

പുഞ്ചിരിക്ക് 

തേനിനേക്കാൾ 

മധുരവും .

നഗ്നമായ 

പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് 

എന്റെ 

വീട്ടുമുറ്റത്തെ 

അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്ന 

ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ള 

ഒരേ ഒരു 

മനുഷ്യജീവിയാണയാൾ .

ഭൂമിയിലേക്ക് 

വേരാഴ്ന്നുപോയിട്ടുണ്ടെന്നു -

തോന്നിപ്പിക്കുമാറ് 

അയാളുടെ  ഞരമ്പുകളിലൊരു 

കാട്ടുചോല 

തിങ്ങി  നിൽപ്പുണ്ട് .

വർഷങ്ങളായി 

കാടിന്റെ 

മണവും 

നനവും 

കരുതലും 

അയാളിലൂടെയാണ് 

ഞങ്ങളറിഞ്ഞത് .

ചൂടിനെയോ ,

തണുപ്പിനേയോ 

-മഴയേയോ 

അയാൾ 

ഗൗനിക്കാറില്ല 

മധുരം നുണഞ്ഞ 

കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ -

മധുരത്താൽ  വീർത്ത 

കുഞ്ഞനുറുമ്പിനെപ്പോലെ 

അവയെല്ലാം  അയാളാൽ 

അത്രയേറെ 

വശീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു .

ഇത്രനാൾ 

അയാളുടെ ഒഴുക്കിന് 

തടസ്സം  നിൽക്കുന്ന 

ഒന്നും  ഭൂമിയിൽ 

സംഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു .

മധുരമൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ 

കാടൊഴിഞ്ഞപോലെ -ശ്വാസം നിലച്ചപോലെ .

അയാളറിയുന്നുണ്ടാവുമോ 

ഒരു ഫോൺ നമ്പർപോലും 

വാങ്ങിച്ചുവക്കേണ്ടി  വന്നിട്ടില്ലാത്ത 

നിറവിനെ 

കണ്ണീരുപ്പാൽ ഞങ്ങൾ 

കാത്തിരിക്കുന്നത് .