എന്നെ  വിട്ടേക്ക്  മച്ചാനേ 

എഴുത്തിൻറെ  മിക്കയിടങ്ങളിലും
എന്തെന്നില്ല്ലാത്തൊരു
വീർപ്പുമുട്ടലാണെനിക്ക് .

നാട്യങ്ങളും
മൂടുപടങ്ങളും
വെളുക്കനെ  ചിരിക്കുന്ന തലയോട്ടികളും
തൂക്കിയിട്ടൊരു  ഗുഹക്കുള്ളിൽ
അകപ്പെട്ടപോലെ  തോന്നും .

ബഹുമാനം 
ചീഞ്ഞതിന്റെ
നനവും
നാറ്റവും
തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ
ഊർന്നിറങ്ങും .

മൂക്കുപൊത്തൽ
അനുസരണക്കേടാകുമോ
എന്നുഞാൻ
വെറുതെ
ശങ്കിക്കും .

പുകഴ്ത്തലുകളും
പുകഴ്ത്തലുകളിൽ  ധ്വനിച്ച  ഇകഴ്ത്തലുകളും
എന്നെത്തന്നെ  ഞാൻ  കേൾക്കുന്നൊരു
ഭീതി  ജനിപ്പിക്കും .

തുരുമ്പിച്ച
ഇരുമ്പിന്റെ  ഗന്ധമുള്ള
പഴയ  പ്രതാപങ്ങൾ
കോന്തലകളിൽ
നിന്നും
കോന്തലകളിലേക്ക്
ഏന്തുന്നത്  കണ്ട് 
എനിക്കപ്പോൾ
ചിരിപൊട്ടും .

വായപൊത്തൽ
താഴ്ത്തിക്കെട്ടലാകുമോ
എന്നുഞാൻ
വെറുതെ
ശങ്കിച്ചെന്നു
വരുത്തും .

ഞാൻ  വായിച്ചതൊന്നും
ആരും  വായിച്ചതില്ലല്ലോ
എന്നൊരു
വായനാക്കാറ്റ്
ആഞ്ഞുവീശും .
കാൽപാദങ്ങളിലൂടെ
ഒരു
നിസ്സാരമാക്കൽ
ഇഴഞ്ഞു
വലിഞ്ഞു
കയറും .


സാഹിത്യലോകം
നിർത്താതെ  പോകുന്നൊരു
ബസ്സാണത്രെ .
ഇടിച്ചു
കയറണമെന്ന്
ആളിറങ്ങുന്നതും
സീറ്റൊഴിയുന്നതും
നോക്കി  നോക്കി   കാത്തു  നിൽക്കണമെന്ന് .

ഞാനൊരു
ഓട്ടോപിടിച്ചങ്ങെത്തിയേക്കാം
എന്നെ
വിട്ടേക്ക്
മച്ചാനേ .